Het was een leuke dag op het strand. Ik vermaakte me het meest met het aanschouwen van paniekerige ouders, die hun kroost kwijt waren. De zon en het hoge bikinigehalte maakten mijn uitstapje in het paradijs compleet. De dag overtrof alle verwachtingen. Daar waar ik bij het zien van een Telegraaf-foto van zonnebadende families Doorzon normaal gesproken altijd aan exploderende atoombommen denk, heb ik gisteren ervaren dat het best leuk kan zijn om er eens tussen te liggen.

De lol begon al op de parkeerplaats in Zandvoort. Naast mijn auto stond een mollige vrouw driftig in de kofferbak van een Opel Astra te graaien. “Joris! Ik had toch gezegd dat je boterhamzakjes om die bekers ranja moest doen! Nu zijn ze gaan lekken in de strandtas, fijn!” klonk het geërgerd naast me, terwijl ik mijn badlaken uit de auto pakte. “Oh neeee, je bent ook vergeten de zandschepjes voor Baloe en Mattie in te pakken zie ik, lekker dan! Wat heb ik nou aan jou?” gaat de Boze Dikke Moeder verder. Ik stel vast dat ik een leukere dag tegemoet ga dan Joris, op wiens gezicht ik de enige onweersbui in heel Nederland bespeur. Geen beter vermaak dan leedvermaak, dus ik besluit om mijn handdoek dichtbij deze happy family neer te leggen. Dit kon weleens onvergetelijk worden. Binnen een uur was het raak.

Joris speelde non-stop Wordfeud op zijn telefoon, terwijl hij weemoedig aan zijn zorgeloze bieravonden van vroeger terugdacht. Daar lag hij dan, naast een kruising van een mestvarken en Adolf Hitler. De Boze Dikke Moeder las op haar beurt in het boek Vijftig tinten grijs over heftige seksscènes die ze met iedereen behalve haar man wilde beleven. Totdat zij zich plots hardop afvroeg waar de kinderen uithingen. “Ja, hoe moet ik dat weten, jij let toch altijd op ze?” vroeg Joris geïrriteerd. Grinnikend en vol verbazing zag ik hoe de Boze Dikke Moeder haar vadsige lijf binnen een seconde overeind kreeg en wild om zich heen keek. Geen spoor van Baloe en Mattie.

Twintig minuten kankeren en commanderen gingen er voorbij. Alle badgasten binnen een straal van vijvenzeventig meter werden gevraagd of zij misschien twee schatjes van kinderen hadden gezien. Net op het moment dat de Boze Dikke Moeder hysterisch werd en Joris dreigde met een echtscheiding en een rechtszaak als de kinderen wat overkomen was, zag ik de strandwacht aan komen lopen met Baloe en Mattie aan zijn arm. “We zien tegenwoordig veel vaker dat kinderen hun ouders kwijtraken, meestal komt dat doordat ouders teveel met zichzelf bezig zijn” zei hij. Mijn voorspelling dat de Boze Dikke Moeder zou zeggen dat dat bij haar absoluut niet het geval was en dat het allemaal een misverstand was, kwam direct uit. Dat soort dingen zie je altijd alleen bij anderen.