De SP profiteert van de zooi van andere partijen. Dat zegt de mede oprichter van de partij Remi Poppe vandaag in De Volkskrant. Volgens het oud-Tweede-Kamerlid zijn kiezers op zoek naar een stabiele partij en komen daarom dus uit bij de SP. „GroenLinks wappert zo’n beetje alle kanten op”, analyseert hij. ,,De PvdA heeft eerst de ideologische veren afgeschud en probeert ze er nu weer aan te plakken. De VVD is rechtsom geslagen, maar volgens mij vinden een heleboel liberalen dat niks.” Een mooie analyse van Poppe die deels hout snijdt. Maar hoe groot is de zooi bij de SP eigenlijk en wat kunnen we nog verwachten.

Standpunten opgeven

Als Poppe denkt dat zijn partij door het huidige succes in de peilingen onaantastbaar is geworden heeft hij het mis. De SP snakt naar regeringsdeelname. De voormalige maoisten willen niets liever dan de leiding van het land in hun rode handen nemen. Emile Roemer slaat stoere taal uit richting de rechtse partijen maar met Roemer is zaken te doen. Het standpunt dat de AOW-leeftijd op 65 moet blijven is nu onderhandelbaar. De SP die jaar in jaar uit roept dat er geld bij de zorg moet zal ook op dat punt water bij de wijn moeten doen. Regeren doet pijn en wie verwacht dat de frustraties onder de leden en plaatselijke bestuurders door een dictatoriale manier van leiding geven de kop in worden gedrukt komt bedrogen uit.

Politici blijven lang loyaal maar op een gegeven moment is de koek op. De SP mag dan wel niet zo dictatoriaal geleid worden als de PVV, echter niets gebeurt zonder overleg met de grote leider. Een sterk centraal geleide partij is een bastion van rust zolang het de partij goed gaat. Maar verantwoordelijkheid nemen betekent soms standpunten inleveren en dat is aan je eigen volksvertegenwoordigers soms een stuk moeilijker uit te leggen. Dat zag je bij de PVV en in tegenstelling tot de partij van Wilders heeft de SP wel leden met stemrecht. Daardoor is er in potentie nog meer vuurwerk dan bij de concurrent op rechts te verwachten.

Opstappen politici

In de periode na de verkiezingen van 2006 tot 2010 toen de SP naast landelijk ook op provinciaal en lokaal vlak zeer sterk groeide stapten veel raadsleden en wethouders op. Redenen waren de hoogte van de verplichte afdracht aan het partijbestuur en de sterke centrale sturing door SP-opperhoofd Marijnissen die nu ook stevig aan de touwtjes trekt.

Ook kreeg de SP te maken met Kamerleden die zich afsplitsen zoals Ali Lazrak en anderen die eerder het bijltje erbij neerlegden. Als je wint dan heb je vrienden maar coalitievorming betekent ook op sommige momenten je verlies nemen. Wanneer je zonder je leden te raadplegen voor je partij hete hangijzers als de AOW leeftijd flexibel omsmeedt kan dat niet te lang goed gaan. De zeer sociaal ingestelde SP-kiezer gaat zich vroeg of laat roeren. Als de SP op dezelfde manier geleid wordt als de laatste jaren kan ook daar de zooi niet lang uitblijven.