Het wil de Italianen niet echt lukken om positief in het nieuws te komen, zo lijkt het. Berlusconi lag al onder vuur, omdat hij op één van zijn bunga-bungafeesten seks gehad zou hebben met een – toen – minderjarige escort. Getuigen zouden door de Italiaanse ex-premier zijn omgekocht om in de rechtzaal hun mond te houden. De deelname van gli Azzurri aan het EK stond ook nog even ter discussie vanwege een omkoopschandaal in de Toto, en onlangs is de bulter van de paus opgepakt omdat hij persoonlijke documenten van de paus gelekt zou hebben ‘om de paus te helpen de Katholieke Kerk te zuiveren’. En dan zwijg ik nog maar even over de precaire situatie waarin de Italiaanse banken verkeren. Kortom, Italië laat zich niet van haar beste kant zien. Daarom heb ik besloten om deze column te gebruiken als pleidooitje vóór Italië.

Afgelopen week ben ik in Rome geweest bij de open dagen van verschillende universiteiten, omdat ik daar een Masteropleiding wil volgen. Als ik dat aan mensen vertel, vragen ze mij waarom ik in Rome wil studeren. Ik stel hen vervolgens de wedervraag: “Waarom niet?” In de afgelopen 5 dagen in Rome heb ik meer zon gezien dan in een hele zomer in Nederland, voor €7,- eet je een goddelijke pasta met uitzicht op piazza Navona en de culturele historie is er zo groot dat je een jaar lang elke dag een andere archelogische opgraving zou kunnen bezoeken. Wanneer een Italiaan spreekt, kun je op 20 meter afstand met het gesprek ‘meeluisteren’ door naar de handgebaren te kijken.

Waar je in Nederland vrouwen alleen door bouwvakkers wordt nagefloten en door Marokkaanse jongetjes ‘hee, psst psst, meisje, psst”, en een rochel naar je toe krijgt, zo slaat de Italiaanse man nog net geen kruisje bij het zien van een mooie meid en word je moeder gefeliciteerd dat haar dochter ‘zo goed gelukt is’. Volgens mij heb ik nog nooit zo’n egoboost gehad als afgelopen week, behalve dan de vorige keer dat ik in Italië was. En los van al die complimenten: Italianen zijn gewoon een hartstikke vriendelijk volk. Zo gauw ze merken dat je de taal spreekt, doen ze nog harder hun best om je te helpen. Op het vliegveld kreeg ik zelfs een paar oordopjes van Philips kado, zodat ik altijd aan Italië zou denken als ik muziek aan het luisteren ben.

Het steekt me dus een beetje wanneer ik negatief nieuws over Italië lees. Zeg nu zelf: ondanks het moeten missen van een aantal topspelers in de selectie, zijn gli Azzurri toch maar mooi tweede geworden op het EK. Berlusconi weet hoe hij een feestje moet geven, Griekenland staat er financieel nog slechter voor dan Italië en die Katholieke Kerk.. Oké, daar zeg ik even niks over. Dus tegen al die negatieve publiciteit zeg ik: Vaffanculo!