Ik denk wel eens dat ik niet helemaal goed ben. En ik weet heus dat iedereen wel eens minder heldere momenten heeft, maar zo nu en dan denk ik echt dat er iets niet helemaal goed aangesloten zit in mijn bovenkamer.

Een tijd geleden kreeg ik de opdracht om een theedoek en een pak yoghurt op te ruimen. Een heel simpele opdracht, zou je denken. Tien minuten later, toen ik mijn laptop op mijn schoot tilde om eens even wat afleveringen Top Gear  terug te kijen, realiseerde ik me uit het niets dat ik het pak yoghurt doodleuk in de wasmand had gegooid en dat de theedoek inmiddels tussen de lege koekjesdozen bij het oud papier lag. Een kleine kortsluiting, maar om uitgelachen worden te voorkomen heb ik het maar stilletjes even omgedraaid.

Ik weet ook nog dat ik voor het eerst sinds ik mijn rijbewijs had eens naar Zwolle was geweest, alleen. Ik had voor de terugweg een flesje cola gekocht, dat ik opendraaide terwijl een stoplicht voor me op rood sprong. Ik had het flesje nog niet aan mijn lippen of het licht werd weer groen.  Doordat ik schrok van het zo snel op groen springen van het stoplicht, trapte ik vol het gaspedaal in van het kleine, rode Polo’tje van mijn moeder. Het drinken van een flesje cola achter het stuur resulteerde daardoor in een soort Fast and the Furious Pubereditie met enerzijds rokende en gierende banden en anderzijds een beschaamde maar keihard lachende tiener die, van boven tot onder bedekt met een laag cola, een verwoede poging deed niet zenuwachtig te zijn in de auto in een grote stad.

En op mijn werk bij de lokale supermarkt ben ik vaak nog handiger dan ergens anders. Zo kom ik geregeld om zeven uur ‘s ochtends met mijn shirt achterstevoren aan op zaterdagochtend en vliegen er regelmatig pakken melk door het gangpad doordat ik uit reflex het vallende pak probeer op te vangen met mijn voet. Maar het is ook al eens voorgekomen dat ik, met mijn armen door de handvatten, met een winkelmandje op mijn rug door de winkel moest, omdat ik zo slim was om naar mijn collega’s te luisteren.

Op dat soort momenten schaam ik me echt dood, maar zo langzamerhand leer ik dat ik er maar beter om kan lachen. Als je jezelf niet zo serieus neemt, wordt het leven stiekem nog leuk ook. En daar kan ik dan weer fijn columns over schrijven.