Błaszczykowski. Wees gerust, ik heb ’t niet over vier keer woordwaarde op Wordfeud, of hoe zoiets dan ook genoemd wordt. Ik heb het over de hangende vleugelspeler van Borussia Dortmund en aanvoerder van het Pools voetbalelftal. Zonder dat de meesten van jullie het gemerkt hebben, heeft deze jongen afgelopen week voor het mooiste moment van dit Europees Kampioenschap gezorgd.

Jakub Błaszczykowski werd geboren op 14 december 1985 in Częstochowa, Polen. Zijn grote passie was voetbal. Hij oefende dagelijks vele kunstjes met de bal, totdat het leven van de kleine Jakub op z’n kop werd gezet. Vader Błaszczykowski vermoordde zijn vrouw, de moeder van Jakub. Papa in de bak, mama in de kist. Hij werd opgevoed door zijn oma, maar zij stierf twee jaar later ook. Na een lange en zware periode van verdriet, stilstand en verloren hoop, was het de oom van Jakub die ingreep: Jerzy Brzęczek, voormalig aanvoerder en sterspeler van het Pools elftal. Błaszczykowski luisterde naar zijn grote voorbeeld, pakte de draad op en gaf zijn passie nog een laatste kans.

Na deze onvoorstelbare hoop ellende is het de beste man toch nog gelukt om zijn voeten te laten spreken, zoals een échte voetbalatleet dat kan. In de afgelopen twee jaar werd hij met Borussia Dortmund twee maal landskampioen van Duitsland en had een belangrijk aandeel in deze succesreeks. De daden van Błaszczykowski bleven niet onopgemerkt, want een maand later kreeg hij de donkerblauwe aanvoerdersband van het Pools voetbalelftal om zijn bovenarm geschoven. Aan hem de taak om de ploeg de juiste uitstraling te geven en zijn spierballen te tonen tijdens het Europees Kampioenschap van 2012 in thuishaven Polen en Oekraïne.

Dinsdagavond gebeurde het. Polen speelde haar tweede groepswedstrijd en stond met 1-0 achter tegen de grote rivaal, Rusland. De twee buurlanden liggen al decennia lang met elkaar in de clinch, en dat is een understatement. Dit is niet zoiets als Nederland-Duitsland. Dit gaat veel verder, veel dieper. Vrede is er nooit echt gesloten, en dat merkte je als kijker van de strijd. De beruchte rood-witte aanhang van Polen schreeuwde de longen uit het lijf voor het land waar ze zo verknocht aan is, en kreeg het moment waar ze op hoopte. Want daar was ‘ie, ineens. Błaszczykowski raakte de bal precies in ’t hart met de wreef, die vervolgens spijkerhard in de verre kruising verdween.

Het doelpunt was perfect, alles zat er in. Kracht, herinnering. Verdriet, hoop. De adrenaline vloeide van z’n lichaam af. De schreeuw, de indringende blik, prachtig. Błaszczykowski gleed met zijn knieën over het natte gras en wees naar de hemel. Een moment speciaal voor Jakub en zijn moeder, om even voor een paar seconden de eeuwige liefde naar elkaar te uiten. Ooit een jochie dat alles verloor, nu een grote leider met gebalde vuisten. Zijn pure emotie verpulverde alles en iedereen om hem heen. Het was mooier dan mooi, meer dan voetbal.

Mochten we vanavond toch nog de kwartfinales bereiken; applaus, driewerf hoezee en kruipend naar huis. Maar stiekem hebben we het mooiste moment van dit EK al gezien.