John van den Brom wordt zo goed als zeker de nieuwe trainer van RSC Anderlecht. De Belgische landskampioen ziet in Van den Brom de ideale kandidaat voor de ontstane vacature na het vertrek van Ariel Jacobs. Een mooie stap in zijn trainerscarrière, maar toch kleeft er een negatieve lading aan de opvallende transfer.

Het leek zo mooi. John van den Brom die thuiskwam bij zijn club Vitesse. ADO Den Haag, dat hem de kans als hoofdtrainer in de Eredivisie had gegeven, werd opzij geschoven alsof het niet bestond. Natuurlijk waren er mooie woorden en was het een errug moeilijk besluit geweest. Ja ja.

Van den Brom heeft iets. Iets charmants, iets zachts en iets betrouwbaar. Een leuke kerel, waar je op vrijdagavond een pilsje mee drinkt in een gemoedelijke kroeg in de Achterhoek. Een gozer waar je op kunt bouwen. Nu wil ik niet zeggen dat het ineens onmogelijk is om te proosten met onze John, maar op hem bouwen kun je vergeten.

Waar eerst ADO dacht een man voor de lange termijn binnengehaald te hebben, is nu Vitesse de sigaar. Zijn Vitesse, de club waar hij zijnde Ronald Koeman de sneltrein voor nam, laat hij net zo hard in de wind staan als hij ooit deed in de Residentie.

Het heeft de populariteit van Van den Brom geen goeds gedaan. Nu voetbalminnend Nederland na zijn knappe prestatie dit seizoen met Vitesse net weer van de trainer is gaan houden, vertrekt hij opnieuw bij de eerste de beste kans die zich voordoet. Als je echt zo gek op een club bent, wat is er dan mooier om na een absentie van jaren je ploeg door Europa te leiden?

En natuurlijk. Voetbal is zo’n beetje de enige teamsport ter wereld waar achter de schermen het individuele belang keihard voorop staat. Dat Van den Brom voor de tweede keer in twee jaar tijd een sportieve verbetering tegemoet gaat, is zijn verdienste en hem bovendien best gegund. De manier waarop dit tot stand komt stelt teleur. De nieuwe kroonprins van het trainersgilde is daarin niet anders dan 99,9 procent van zijn collega’s. Ikke, ikke, ikke.