Afgelopen vrijdag las ik op telegraaf.nl dat er op de Mount Everest een file is. Met dit bericht viel meteen mijn ontdekkingsreizigersdroom in duigen. De Mount Everest was lang een plek waar over gedroomd werd. Tot 1953 had niemand hem kunnen bedwingen. Het was de Nieuw-Zeelander sir Edmund Hillary en zijn Nepalese gids Tenzing Norgay die als eerste de 8844 meter hoge top haalden. In 1953 was dit wereldnieuws en Hillary werd als een held onthaald. Hij kreeg van de Engelse koningin zelfs de eretitel ‘sir’.

Maar tegenwoordig is er dus een file op de hoogste plek van de wereld. Te veel mensen willen in de voetstappen treden van Hillary en Norgay. Ik denk niet dat zij allemaal nog tot sir worden uitgeroepen door de Engelse kroon. De file op het dak van de wereld is in mijn ogen tekenend voor het massatoerisme dat overal ter wereld om zich heen slaat en mijn droom als ontdekkingsreiziger verpest. Het lijkt wel of er niets op aarde overblijft wat ik kan bedwingen. Op iedere plek op de aarde is al eens iemand geweest.

Als ik stoer op een verjaardag zou vertellen dat ik de 8844 meter hoge berg heb bedwongen, zou dit waarschijnlijk tot de volgende reactie leiden: “Jij ook al?” Een afgang die ik mezelf wil besparen. Dit roept bij mij de wat-dan-vraag op. Wat zou ik op deze overontdekte en overbevolkte planeet nog kunnen ontdekken en bedwingen?

Iets bezoeken of doen wat nog nooit iemand anders gedaan heeft. Dit lijkt mij onmogelijk. Dus zal de aanstormende generatie ontdekkingsreizigers hun wereldfaam op een andere manier moeten vergaren. In de moderne geïndividualiseerde wereld zullen ze zichzelf moeten ontdekken en eigen grenzen moeten verleggen. Daarvoor hebben ze de Mount Everest zoals Edmund Hillary niet meer nodig. Wedden dat ze dan niet met z’n allen tegelijk op de top zullen aankomen. Daar blijf ik van dromen!