“Hallo mevrouw Van der Velde!” De website met de meeste schoenen van Nederland mailt mij. Want ze hebben de mooiste producten geselecteerd. Speciaal voor mij, aan de hand van mijn laatste bestelling. Het Verkoopteam kijkt uit naar mijn order.

Ook al was die laatste bestelling een paar niet al te hippe sloffen voor mijn vader, het rijtje producten in de mail lijkt mij verdomd als het niet waar is op het lijf geschreven. En eigenlijk ben ik nog op zoek naar de perfecte peeptoe. Maar dat wisten ze natuurlijk al voordat ik het zelf kon bedenken.

Tussen de 24311 damesschoenen zal toch wel één paar zijn dat mij binnen 2-3 werkdagen schreeuwend van geluk de postbode doet omhelzen. Dus ik doe wat er van mij verwacht wordt. Ik klik.

Een half uur later ben ik nog aan het klikken. Op elk model heb ik wat aan te merken. Niet mijn maat. Niet mijn kleur. Rare hak. Rare neus. Te netjes. Te rommelig. Best wel tuttig. Best wel hoerig. Aha. Die misschien? Ja? Ja. JAAAAAA!!! O. € 379,95. Gratis verzending, ja dat moest er nog bij komen. Door dan maar weer.

Op pagina 6 begint het te dagen dat ik Het Verkoopteam moet gaan teleurstellen. Net als al die vorige keren dat ik door hun veelbelovende nieuwsbrief de site in werd gezogen.

Opeens overvalt mij een hevig verlangen naar de tijd dat je je zomer sandalen in de enige schoenenwinkel kocht die het dorp rijk was. Dat er maar twee verschillende modellen waren. In één kleur. En dat je moeder ze gewoon voor je uitkoos.