Zaterdag belandde in Goes een olifant van Circus Renz in de sloot. Dat is altijd even schrikken. De geslurfde reus was blijkbaar net zo verrast door het mooie maartweer als de rest van Nederland en zocht wat verkoeling. Een gladde, steile oever deed haar (een 40-jarig olifantenvrouwtje, nou zeg maar gerust vrouw) de sloot in glijden. En ja, een olifant vis je daar niet zo gemakkelijk uit. Zeker niet als die dat ook niet wil.

Tweeëntwintig graden, zonnetje, verkoelend beekje. Ik zou het als olifant zijnde wel weten. Knappe verzorger die mij het water uit zou krijgen. Daar moet minstens een maaltijd van tweehonderddrieënveertig boterhammen pindakaas, vierenvijftig liter aanmaaklimonade en achttien vuilniszakken chocoladetruffels tegenover staan wil ik die sloot weer uitkomen. Geef me maar eens ongelijk. Ik lees over de olifant in de sloot en zomaar dwalen mijn gedachten af naar Geert Wilders. Een olifant aan de onderhandelingstafel.

Geert Wilders vertoeft al enige tijd in het Catshuis met Rutte en Verhagen om het over aanvullende bezuinigingsmaatregelen te hebben. Een wekenlang durende circusvoorstelling waarin Wilders de rol van onverzettelijke olifant speelt. Hoewel nog maar weinig bekend is van de voorgenomen plannen van de partijleiders, stel ik me voor dat aan tafel het ene na het andere potje wordt geopperd waarop bespaard kan worden. Miljardje minder voor de zorg, paar procentjes meer aan brandstofaccijns. Bedenk het maar. Na elk idee wordt er verwachtingsvol gekeken naar Wilders die, als een olifant met een eigen wil, ja of nee zegt tegen de voorstellen. En daar hangt dus de hele missie in het Catshuis van af. Zonder een goed gemutste olifant geen geslaagde voorstelling in Circus Rutte.

De circusolifant in Goes is na veel moeite weer aan land getrokken en terug naar de tent gebracht. Ik ben benieuwd of dompteurs Rutte en Verhagen dat bij Wilders ook kunnen. Laten we hopen van wel.