“Vanaf Rousseau zijn we in de greep van het verlangen naar echtheid. Naar de natuur, naar spontaniteit, jeugd, vriendschap en liefde. Dankzij Facebook snappen we dat we onszelf moeten spelen, zoals de echtheid van Boer Zoekt Vrouw geregisseerd is en de oprechtheid van de politicus het product is van mediatraining. Authenticiteit is onmogelijk. Eerlijkheid leidt tot hypocrisie, heimwee naar de natuur tot aanstellerij.”

Dit is een stukje van de inleiding van het boek ‘Rousseau en ik’ van filosoof, dichter en essayist Maarten Doorman. Een boek waarvan ik niet weet of ik het wel wil gaan lezen. Het schopt namelijk tegen de stoelpoten van mijn geloof in authenticiteit. Het zaagt ook het beeld dat ik van mezelf heb omver: dat van een echt en authentiek persoon. Ik heb de illusie dat ik op Facebook ook mezelf ben. Soms misschien iets te open. En dat laatste toont dan weer de paradox en het gelijk van Doorman. Dat ik mezelf als te open ervaar wil wellicht zeggen dat anderen dat dus niet zijn. Je laat immers slechts van jezelf zien wat je wilt laten zien. De een is daar makkelijker in dan de ander.
Maar is het dan minder authentiek? Ben ik eigenlijk wel authentiek?

Authenticiteit is uiteindelijk ook slechts subjectief, net als de zogenaamde aanstellerij waar het toe zou leiden. In VPRO Boeken sprak Doorman over het ridicule van het verlangen om de open haard aan te steken terwijl de centrale verwarming is uitgevonden. We zetten de praktische uitvinding even opzij om met blokjes hout de echtheid van de natuur na te bootsen. Dat verlangen op zich is niet ridicuul maar we moeten ons afvragen waar het vandaan komt.
Het is denk ik filosofen eigen daar over na te moeten denken. Dus in dat opzicht begrijp ik Doorman wel.

Persoonlijk hoef ik geloof ik niet echt te weten waarom ik zo enorm verlang naar momenten met mijn geliefde voor de open haard. Ik vind het namelijk gewoon hartstikke gezellig! Waarschijnlijk zal ik er een foto van maken en die op Facebook posten. Misschien maak ik die foto zelfs wel openbaar zodat de hele wereld mijn geluksmoment kan zien. Vroeger moest je het van de daken schreeuwen. Nu is er Facebook. Ik zal er een bijschrift aan toevoegen dat omschrijft hoe zielsgelukkig ik ben. Misschien zelfs wel met emoticonhartjes!
Of stel ik me dan aan?