Onverantwoord, uiterst onverstandig, maar tegelijkertijd ook heel menselijk. Zo zou je het skiongeluk van prins Johan Friso het best kunnen omschrijven. De tweede zoon van Beatrix was gaan skiën buiten de pistes, terwijl dit met het oog op de weersomstandigheden sterk afgeraden werd. Zonder bescherming in de vorm van een zogenaamde airbag-rugzak, lag hij langer dan nodig onder een lawine. Sindsdien is de prins buiten bewustzijn en is zijn toestand op z’n minst zorgelijk te noemen. Ik zou zijn ongelukkige actie graag willen dopen tot een ‘Frisootje’.

Niet één van de meest intelligente handelingen van de prins misschien, maar volgens mij doet iedereen weleens een Frisootje. Zo weet ik nog dat ik tijdens mijn eerste skivakantie al op dag drie van een te moeilijke zwarte piste af stierde. Vallen natuurlijk. En hard ook. Vier weken lang kon ik niet anders dan strompelen als een pasgeboren kalf. Iedereen lachte me uit. “Wie doet er dan ook zo’n moeilijke afdaling als je helemaal nog niet kunt skiën?” Frisootjes overkomen je nu eenmaal. En heus niet alleen de prins en mij. Een bekende van me dacht na de après ski even gauw naar zijn chalet te roetsjen. Daar dachten zijn dronken knieën anders over. Net als die prachtig versierde dennenboom op de kinderpiste. Dat Frisootje eindigde met een gipsvlucht nach Holland.