Geschreven op 06 feb 2012
“Een humane manier van afscheid nemen”, volgens psychiater Boudewijn Chabot. In de uitzending van KRO Brandpunt werd het thema zelfmoord behandeld , de zogenaamde heliummethode werd daar tegen het licht gehouden. Op een eenvoudige manier zelfmoord plegen met het behulp van een braadzak, twee slangen en een heliumtank. In een demonstratievideo van Chabot wordt uitgebreid ingegaan op de methode. In de video is te zien hoe je met het behulp van de heliummethode op een simpele manier afscheid kan nemen van het leven.
Ik ben een ruimdenkend persoon en in vele gevallen ben ik voor euthanasie. Deze manier van het plegen van euthanasie vind ik echter veel te ver gaan. Mensen die zelfmoordneigingen hebben moeten worden beschermd en worden geholpen. Ik heb het heel erg te doen met mensen die zat zijn van het leven. Vooral de mensen die een ernstige ziekte hebben en moeten wachten de dood. Voor deze mensen vind ik euthanasie een humane weg naar een vredige dood. Uiteraard moeten daar meerdere psychiaters en artsen over oordelen.
Mensen die zelfmoordneigingen hebben zijn mentaal beschadigd, ze zijn ziek. Zieke mensen moeten op professionele wijze worden geholpen. Helaas springen er nog steeds teveel mensen voor de trein. Een afscheid waar ook andere mensen bij worden geschaad. Ik wil niet over de personen oordelen die bijvoorbeeld voor de trein springen. In vele gesprekken die ik heb gevoerd met mensen kwam het woord egoïsme naar voren. Dat begrip vind ik niet passen bij zelfmoord.
De heliummethode klinkt humaan, de methode is echter makkelijk uit te voeren. Het uiteindelijke zelfmoord plegen lijkt mij niet eenvoudig en daar wil ik ook geen oordeel over vellen. De methode vind ik gewoonweg te makkelijk uit te voeren. Ik ben heel erg bang, wanneer deze methode legitiem wordt bevonden, dat mensen te snel kiezen voor zelfdoding.
In de uitzending van KRO Brandpunt komen een aantal psychiaters aan het woord die de methode afkeuren. Voorstander van de methode, psychiater Boudewijn Chabot, snapt de kritieken niet. Hij vindt dat de regie bij de patiënt moet liggen en niet bij de medische wereld. In 1991 hielp Chabot een vrouw bij haar zelfdoding. Hij moest voorkomen maar de Hoge Raad verleende hem een rechterlijk pardon. Chabot schreef meerdere boeken over zelfmoord en bracht een aantal dagen geleden de video uit met daarin uitleg over de heliummethode.
Ik gun vele mensen een vredige dood alleen gun ik ze liever professionele hulp. Mensen zeggen wel eens tegen mij, als mensen zelfmoord plegen dan doen ze het toch wel. Ik heb liever dat deze mensen worden tegengehouden en dat deze met veel zorg worden behandeld.
14 reacties
Mensen met zelfmoordneiging moeten inderdaad worden geholpen, middels een braadzak vol helium. Je kunt mensen niet verplichten om te leven, die keuze moet iedereen voor zichzelf maken.
Ik denk dat deze vorm van zelfmoord veel maar aanzet tot zelfdoding. Zelfmoord is een symptoom van een geestelijke ziekte. Waarom die mensen niet helpen met die ziekte?
Eens met de auteur. Ik vind het niet aan de beroepsgroep psychiatrie om methodes voor zelfdoding te ontwikkelen. Kerntaken zijn mensen behandelen. In geval van uitzichtloosheid moeten de mogelijkheden/ juridisch kader groter zijn en daarvoor zou naar mijn mening de beroepsgroep moeten lobbyen bij de overheid.
Grijpt me enorm aan. Help mensen met ernstige neiging tot suïcide. Dat ze dood willen is een deel van hun ziekte. Als een gezwel bij kanker. Het is dus zaak om dit middels behandeling te verhelpen. Niet door ze de dood aan te bieden.
Wordt hier nu juist doodziek van. Het oordelen van mensen. Niet iedereen is ziek in zijn hoofd die het leven niet leuk vind! Dat is iets wat mensen zich eens zouden moeten realiseren. Ieder mens staat anders in het leven en natuurlijk als alles je mee zit is het makkelijk, maar als je al je hele leven niets dan ellende mee maakt met af en toe een leuk moment dan is het niet zo makkelijk! Waarom moet ieder mens het leven leuk vinden?! Onzin! En altijd wordt er bij mensen, die er het liefst over zouden willen praten over wat ze willen en hoe ze zich voelen, zo op ze ingepraat dat ze andere mensen pijn doen en achter laten. Hoe egoistisch van die mensen! Ik ben van mening dat degene die dit zeggen zelf niet kunnen omgaan met dit feit en daardoor eigenlijk mensen juist geestelijk mishandelen door ze dit gevoel mee te geven. Maar dat mag allemaal wel. De zogenaamde gezonde mensen leggen schuldgevoelens en wat al niet meer neer bij mensen die het leven gewoon weg niet leuk vinden waardoor deze mensen gedwongen verder moeten leven in verdriet,pijn,eenzaamheid en wat al niet meer. We doen alles om mensen hun wensen te laten uit komen en doen hier soms de gekste dingen voor, TV shows enz. Maar dit soort zaken ja die wens is onmogelijk want dat vind ik zelf niet fijn dus mag het niet.
Begrijp me goed ik vind heus niet dat je zomaar moet opgeven maar als iemand het genoeg vind dan moet je het lef hebben om dat te respecteren. Ik vind het vol stoppen met pillen en opsluiten van mensen walgelijk. Deze mensen zijn alles behalve zichzelf en leven uitsluitend op grond van deze pillen die hun geest,gevoel bedwingt. Luister gewoon naar mensen, praat met ze op een eerlijke manier en als ze nog de wil hebben vragen ze zelf om hulp en zullen ze dat ook accepteren. Het zegt genoeg als je de verhalen leest van mensen die verdriet hebben om het verlies van iemand zoals zij zich voelen zo voelt iemand die niet meer wilt misschien wel een miljoen x erger. Met dat besef wil je iemand toch niet dwingen hier te blijven.
Maar ja er is nog een lange weg te gaan…
ben het helemaal eens met Chabot.
mensen hebben recht op zelfbeschikking
Het is een ziekte als je iets wat je niet begrijpt een ziekte noemt. Het is een ziekte als je iets niet begrijpt verklaart met een een illusie.
Mensen zeggen dikwijls dat iemand die zelfmoord
pleegt egoïstisch is. Zij zouden de makkelijke weg nemen, terwijl anderen met de pijn van het verlies moeten achterblijven. Zijn deze mensen eigenlijk niet veel en veel egoïstischer als ze verlangen dat iemand met een voor haar/hem ondraaglijke pijn verder zou moeten leven, opdat zij van pijn bespaard
zouden blijven!!!!!
Juist Dieter jij begrijpt het!
Ik denk niet dat welk mens dan ook zonder te hebben nagedacht of wat dan ook zomaar er uit stappen met het gevoel van jammer dan voor iedereen die ik achter laat. Nee dat denk ik zeker niet. Hier gaat echt wel een groot proces aan vooraf.
egoisten zijn idd de mensen die willen dat iemand,die helemaal kapot is,DOORGAAT met zijn/haar leven! over iemand zn dood kom je wel weer heen…de drang om er een eind aan te maken blijft! mensen die zulke mensen egoisten noemt hebben zelf waarschijnlijk een super perfect leventje zonder verdriet en pijn en hebben vast zelf nog nooit echt iets mee gemaakt…LIFE IS SHIT!!!
Waar bemoeien jullie je in hemelsnaam allemaal mee en wat is dit voor een moralistisch egocentrisch preekverhaal??
Wel eens gehoord van een balans-zelfmoord? Er bestaan mondige mensen die weloverwogen om hen moverende redenen willen stoppen met hun leven. Het gaat jullie geen donder aan. Wat een ijver met al die oordelen of dat wel of niet terecht is of voor gek gezet of voor gek verklaard moet worden.
Verder nog de achtergrond van het verbod op iemand helpen bij zelfmoord. Laat je oren suizen:
Gezondheidsofficier 3e klas Albert vroeg in 1858 of zijn liefde Margartha mee mocht toen hij naar de kolonie Indië zou worden uitgezonden. Daarvoor moesten ze trouwen wat haar vader tegenwerkte. Het tweetal besloot een einde aan hun leven te maken. Albert kocht 4 gram acetas morphii (morfine) zogenaamd voor een experiment op konijnen. Beide namen de helft in. Het meisje overleed ondanks een haar opgedrongen braakmiddel. De jonge officier werd alleen onwel. In 1859 veroordeelde de Krijgsraad hem voor straf ter dood (door de strop). Maar het Hoog Militair Gerechtshof ging hier tegenin: “Noch de zelfmoord, noch de medepligtigheid aan zelfmoord, is bij de Nederlandse wet strafbaar gesteld.” Albert was vrij man.
Justitieminister Smidt zorgde daarop dat hulp bij zelfdoding in een vernieuwd Wetboek van Strafrecht in 1886 strafbaar werd.
Met de introductie van art. 294 had de wetgever destijds liefdesdrama’s en Amerikaans duelleren op het oog. Het ging niet om artsen en anderen die in de 21e eeuw die 126 jaar later zorgvuldig hun lijdende en mondige medemens een uitweg willen bieden. Met andere woorden al die strafzaken tegen medemenselijkheid bij iemands doodswens zijn misplaatst omdat die nooit een grond hebben gehad in de rechtspraktijk.
Wat van onze tijd zou zijn is je niet met andermans laatste wil bemoeien maar daar royaal ruimte aan bieden (“pil van Drion”). Wat al helemaal schrijnt van dedain is zo’n CDA die iemand met een doodswens doodleuk durft te vertellen last te hebben van een “zingevingsprobleem”.
Ook de islam zal ons in de toekomst op dit punt gaan tegenwerken in onze persoonlijke levenssfeer, dankzij langdurige politiek correcte tolerantie voor intolerantie.
Vind dat een mens de eigen keuze kan en mag maken zijn leven te beëindigen, zolang dit geen anderen in gevaar brengt, het geen impulsieve daad is maar een weloverwogen actie, je geen kinderen achterlaat en geen partner. Als blijkt dat je hulpkreten bij diegenen die je dierbaar waren geen gevolg gaven is het ook zo dat je niet onnodig moet lijden om die dierbaren te beschermen tegen je verlies. Wees gerust, de uitvoering van deze methode is mentaal even moeilijk als voor de trein te springen. Alleen laat je niemand anders met een mogelijk trauma achter
Alle verhalen hebben opzich wel een kern van waarheid…maar wat moet je als je denkt dat je leven geen zin meer heeft..je ex je t leven zuur maakt en dat van je nieuwe partner…zelf kan ik praten als Brugman vwb naar anderen toe die in de shit zitten..maar mn eigen trubbels ho maar…mag dus idd zelf wel weten of ik zo verder wil..een ‘leek’ kan zich dit niet voorstellen dat begrijp ik..maar dag in dag uit leven met zulke gedachten is zó vermoeiend…geen mens houdt dat vol…
Hallo iedereen,
Ik ben zo iemand die het leven niet meer ziet zitten. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis, en ben bi. Al vroeg wist ik dat ik gevoelens had voor zowel mannen als vrouwen. Op m’n 19 jaar heb ik inmiddels mijn ex vrouw leren kennen, wij zijn 9 jaar getrouwd geweest. Door dat ik altijd gepest ben met het homo wezen heb ik dit nooit kunnen accepteren, en heb na een conversie stoornis en een opname in een kliniek, nog veel problemen hiermee. Na gesprekken met hulpverleners ben ik hersteld van mijn conversie. Maar dat ik een oplossing zocht voor mijn geaard heid, en m’n vrouw niet pijn wou doen, kreeg het advies om een dubbel leven te gaan leiden. De enige uitweg volgens de hulpverlener, echter er niet bij nadenken dat ik uiteindelijk niet met zo’n leugen kon leven. Uiteindelijk heb ik alles aan haar verteld, dit heeft geleid tot mijn scheiding. Ik wil me nergens achter verschuilen, niet achter de borderline en niet de schuld bij de hulpverlening leggen. Ik ben ten alle tijde zelf verantwoordelijk voor de dingen die ik doe. Maar goed sinds die periode ben ik de mijn lieve vrouw kwijt geraakt, ze weet niet of ze me terug wil. Maar ik wil haar enorm graag terug, de borderline maakt het ondragelijk om hiermee door te kunnen leven. Ik weet zeker dat als er geen respectvolle manier is die juridisch gezien legaal is om het heft in eigen hand te nemen, dat ik op een zeker moment knap en niet helder meer nadenk. Dan handel ik impulsief, en betrek ik iemand anders bij mijn zelfmoord. De maatschappij moet accepteren dat er mensen zijn zoals ik, die niet verder kunnen door wat dan ook. Andere mensen zouden juist beschermd moeten worden tegen impulsieve zelfdoding. Ik wil hier niemand mee lastig vallen, en heb respect voor een ieder z’n mening, maar respecteer de doodswens van een ander mens ook. Het is een groot probleem waar je uren over kan praten, maar het lost niks op. En heb veel het woord egoisme gelezen hier, maar ik ben van mening dat iedereen egoistisch is. Niemand kiest voor het leven je wordt geboren, zonder daar om gevraagd te hebben. Egoisme is noodzakelijk om te kunnen overleven en zelf keuzes te kunnen maken, het is een natuurlijk iets wat aangeboren is. Dit is een klein stukje van mijn verhaal, hoop hiermee dat iedereen inziet dat het onderwerp geen kwestie is van wel of niet voor, maar juist hoe help je mensen met een echte doodswens, en hoe bescherm je de maatschappij tegen dit fenomeen. Dus mensen die er niks mee te maken willen hebben! Accepteer het feit dat er mensen zijn die het leven niet meer zien zitten!